نامه هایی به یک دوست

دوشنبه 30 فروردین 89

خسته نفس — Mon, 19 Apr 2010 13:20:40 GMT

هنوز هیچ کاری نکرده و قدمی برنداشته یکماه از سال ٨٩ هم گذشت. چه سریع این عمر میگذرد. سال قبل تو همچنین روزهایی زندگی واسه من یه کابوس شده بود و نفس کشیدن از شکنجه هم وحشتناک تر بود. فکر انجام عمل جراحی و مشکلات بعدی اون تمام نوروز رو واسه من نابود کرده بود اما به هر حال تمام اون مشکلات تمام شد.

سال ٨٨ سال تغییرات عجیب و غریب بود. نه تنها برای من بلکه برای خیلی از این مردم. موج تغییرات همچنان ساحل زندگی رو داره می کوبه و معلوم نیست کی میخواد این دریا آروم بگیره. خدا بخیر بگذرونه

نود و چهار

خسته نفس — Tue, 11 Aug 2009 10:18:11 GMT

داستان زندگی؛ داستان غریبیه! آدمها هر کسی تو این داستان یه نقشی داره که میاد، بازی میکنه و بعد هم می ره پی کار خودش. یکی نقشش پررنگ و یکی کم رنگ و کوتاه! اما به هر حال یادشون تو خاطرات هم باقی می مونه ....

حالا داستان من و تو هم داره همین مسیر رو می ره .... نمیدونم تقصیر از من بود و یا ... باشه ! من مقصرم . اما هنوز هم دوستت دارم.....

نامه نود و سه

خسته نفس — Tue, 30 Jun 2009 14:34:07 GMT

بمان با من

چه اکنون ترا نیازمندم

همصدا شو با من

چه بشنوی از سکوتم فریادم را

چه بخوانی از نگاه بهت زده ام

عمق یک فاجعه را

بمان با من

دستانم گرمای دستانت را نیازمند است

تا برخیزد و استوار کند قامت فرو افتاده ام را از بار غم

بمان با من

بخوان با من

سرود سر مستی عاشقانه ام را

آنگاه که نور تو

روشن کند راه پیش روی مرا

بمان با من

بمان

نود و دو

خسته نفس — Wed, 24 Jun 2009 14:04:37 GMT

سلام

ازخودم بگم و یا مثل بقیه بشم؟ توعجب دور و زمونه ای گیر افتاده ایم ...نه نمیشه ... بهتره حداقل با خودم رو راست باشم ... فعلا حس و حال نوشتن ندارم ...پس شاید بعدا دوباره اومدم .....

دختری دلش شکست

رفت و هر چه پنجره

رو به نور بود

بست

رفت و هر چه داشت

یعنی آن دل شکسته را

توی کیسه زباله ریخت

پشت در گذاشت

صبح روز بعد

رفتگر

لای خاکروبه ها

یک دل شکسته دید

ناگهان

توی سینه اش پرنده ای تپید

چیزی از کنار چشمهای خسته اش

قطره قطره بی صدا چکید

رفتگر برای کفتر دلش

آب و دانه برد

رفت و تکه های آن دل شکسته را به

خانه برد

سالهاست

توی این محله با طلوع آفتاب

پشت هر دری

یک گل شقایق است

چون که مرد رفتگر

سالهاست که عاشق است

(عرفان نظرآهاری)

نود و یک

خسته نفس — Sat, 25 Apr 2009 13:48:45 GMT

سلام

فکر نکن که دارم واسه تو می نویسم .... من فقط دارم دردل میکنم اونم واسه خودم .... قرار بود پنجشنبه برم واسه تشکیل پرونده و مثل امروز هم بستری بشم تا فردا هم عمل انجام بشه اما تو دقیقه نود برنامه عوض شد. اهل خونه گشتن و یه دکتر دیگه پیدا کرده اند و قراره فردا برم سراغش! حالا دیگه این یکی چی تشخیص میده و چطوری میخواد مشکل رو حل کنه فقط خدا میدونه ....

جالبه هر کی که مرخصی میگیره که به مسافرت و عشق و حال خودش برسه من یکی باید صرف دوا و دکترش کنم .... اما این دفعه باید مسایل روشن بشه وگرنه دیگه قدم تو هیچ مطبی نمیذارم حتی اگه بقیمت جونم تموم بشه .... دو سه روزی خوش بودن و مردن هزار بار بهتره تا صد سال زنده بودن اما حسرت به دل موندن .... زندگی عرضش مهمه نه طولش .... ما هم که فعلا نه طولی داریم و اون یه نمورهه عرض رو هم داریم از کف میدیم .... خدا کمک کنه ..... آمین

نامه نودم!

خسته نفس — Sun, 19 Apr 2009 15:05:01 GMT

سلام

این دفعه هم نشد که ببینمت .... توی ناقلا هم که اصلا یادی از ما فقیر و بیچاره ها نمیکنی ... به هر جهت تصمیمم واسه انجام عمل صد در صد قطعی شد و یکشنبه آینده ۶ اردیبهشت میرم زیر تیغ! نمیدونم بعدش چی میشه و چی پیش میاد اما حداقل میدونم که تلاشم رو واسه بهبودی خودم انجام داده ام ...اگه تقدیر هم چنین نبوده باشه ... شاید تونستم قبل از بستری شدن ببینمت ...حتی اگه واسه چند لحظه ...

روزهای سختی رو دارم تجربه میکنم .... دلواپسی ها و دلشوره ها یکطرف و کم و بیش خبردار شدن خونواده هم یکطرف دیگه ... پرس و جوها و گله گذاریها هم واقعا داره دردسر میشه ... اما چه میشه کرد ... تا وقتی بهشون نیاز داری کسی نیست و همه سرشون تو لاک خودشونه اما بعدا همه میان لب گود و هی میگن پشتش رو بکوب زمین!!!

سه چهار روزی رو تو شرکت می مونم ...اینجا حداقل سرم گرم کارمه و فکرهای احمقانه نمیزنه به سرم ... چهارشنبه هم بعدالظهری میام خونه .. نمیدونم تا کی از محیط کار و دوستان جدا میفتم .... خیلی سخته ....

کاش .....

بی خیال بابا .... کاشکی رو کاشتند و سبز نشد!

جعبه ای از لبخند

خسته نفس — Thu, 16 Apr 2009 13:38:00 GMT

با توام، با تو، ای خدا

یک کمی معجزه کن

چند تا دوست برایم بفرست

****

کوچه های دل من

باز خلوت شده است

قبل از این که برسم

دوستی را بردند

یک نفر گفت به من

باز دیر آمده ای

دوست قسمت شده است

*****

با توام، با تو، ای خدا

یک دل قلابی

یک دل خیلی بد

چقدر می ارزد؟

من که هر جا رفتم

جار زدم:

شده این قلب حراج

بدوید

یک دل مجانی

قیمتش یک لبخند

به همین ارزانی

******

هیچ وقت اما

هیچکس قلب مرا قرض نکرد

هیچ کس دل نخرید

******

با توام، باتو، ای خدا

پس بیا، این دل من ، مال خودت

من که دیگر رفتم اما

ببر این دل را

دنبال خودت

(عرفان نظر آهاری)

نامه هشتاد و نهم

خسته نفس — Sat, 21 Mar 2009 11:06:45 GMT

نوروز آمد .... بهار آمد.... سالی دیگر گذشت و نوسالی دیگر آمد....

ساقیا آمدن عید مبارک بادت ....

دیروز نیم ساعتی ازلحظه تحویل سال نگذشته بود که بروبچه ها اومدند دنبالم و رفتیم خلیج نای بند .... اما ماجراها داشت این رفتن و برگشتن! به هر حال خوب بود و از تواتاق نشستن در ودیوار رو نگاه کردن نجاتم داد. شرکت ما هم روزیروز داره گداصفت تر میشه ...بجای اینکه برنامه های نوروزی رو سال به سال پربارتر و بهتر کنه ...برعکس عمل میکنه ... اما از اون طرف بروبچه های پتروشیمی! هر شب ارکستر زنده و بزن و بکوب و بعد هم آتیشبازی مفصل ... سال گذشته اجازه میدادند که بریم اونجا اما امسال دیگه ما رو هم راه نمیدند! انگار نه انگار که همه جزو یک وزارت خونه هستیم!

امروز هم مدیر عامل اومد و طی مراسمی توسالن کنفرانس سال نو رو تبریک گفت. همراه با وعده و وعیدهای همیشگی! اما کی دیگه این حرفها رو باور میکنه!!!!

فردا میام خونه ....

یعنی میشه ببینمت؟

نامه هشتادو هشتم

خسته نفس — Thu, 19 Mar 2009 14:20:35 GMT

بیست و نه اسفند! اگه امسال کبیسه نبود ...همه الان در پی چیدن سفره هفت سین بودند.... و من باز هم تنها اینجا نشسته ام و دارم تگ می زنم. نوروز واسه من سال 84 رفت..... تا حالا هم خیلی تحمل کرده ام و دوام آورده ام. خیلی وقته که خیلی یاز دلبستگی ها واسم بیرنگ و بی معنا شده اند. .. نه نوروز واسم دل انگیزه و نه هیجان آور..همونطور که عشق 13 بدر رو پیش خونواده بودن از دست داده ام. فردا سال تحویل میشه .....روابط عمومی نامه زده که تو کمپ یه جشن بزرگ دارن. ساعت 2 تا 4 عصر اما من نمی رم. تنهایی رو بیشتر ترجیح میدم. حتی نمی خوام بفهمم کی سال تحویل شد. پس یه قرص خواب میندازم بالا تا حال این روزگار رو بگیرم. اون روزگاری که با بدها بر سر مهر و با اونهایی که حق و از ناحق جدا میکنن به خشونت و بدی!

شرکت خلوت شده ... بیشتر بروبچه ها امروز و فردا صبح میزنن و میرن خونه که حداقل لحظه سال تحویل رو اونجا باشند. یادمه پیش تر ها با همکارهام دعوام بود که یه جوری لحظه تحویل سال رو خونه باشم اما حالا دیگه اون حس رو ندارم. چون چیزی وجود نداره که بخوام براش بجنگم! اون موقع ها ... مادر سبزه سبز میکرد... گندم برشته و برنجک درست میکرد و گلهای گلدونها رو مرتب میکرد و کود میداد و گل تازه میکاشت ...خلاصه هر کی که میومد خونه ورود بهار و تازه شدن رو حس میکرد اما حالا وقتی واردخونه میشی ازدر ودیوار غم و غصه و کهنگی میباره .... کاش .....هی ی ی ی ی ی ی...

خیلی باحاله وقتی ندونی و نتونی واسه یکماه آینده ات برنامه ریزی کنی! .... کی میتونه بگه من الان کجام؟

سال نو مبارک ... تو هم ما رو ول کردی رفیق ... اما من هنوز مینویسم .... و همچنان مینویسم ..... خدانگهدار

نامه هشتاد و هفتم

خسته نفس — Tue, 17 Mar 2009 12:42:48 GMT

سلام

روزها که به آخر سال نزدیک میشه التهاب و جنب و جوش و بیقراری مردم هم بیشتر میشه .... اینجا اما فقط کار هست و کار هست و کار!!!

همیشه روزهای آخر سال و ابتدای سال هم که گرفتن پول از عابر بانکها میشه یه معضل! یا پول ندارند و یا از سرویس خارج میشن!

خیلی از بچه ها امروز و فردا میرن که تعطیلاتشون رو شروع کنند. من هم از یکشنبه دوم میام خونه ... بی معرفت حتی یه تماس هم نگرفتی ببینی من زنده ام .... سالمم!!! بی خیال .... گفتم بذار هر چی گله و شکوه و شکایت هست این آخر سالی بکنم تا واسه سال نو چیزی تو دلم نمونه! اما جدا خیلی بی معرفتی!

از فردا تمامی رفقا و اونهایی که اینجا باهاشون دمخور هستم و میشه باهاشون بود از دست میدم .... همه فردا دارند میرن و من چند روز در پیش رو باید تحمل کنم .... بخصوص دو روز آخر که خیلی سخته.....

شنیدم اونورا داره بارون میاد ... خوش بحالتون .....